Questions in a World of Blue

ad

Why did you go? Why did you turn away from me?
When all the world seemed to sing
Why, why did you go?
Was it me? Was it you? Questions in a world of blue

ad1ad3ad4ad6ad7ad8

How can a heart that’s filled with love start to cry?
When all the world seemed so right
How, how can love die?
Was it me? Was it you? Questions in a world of blue

ad9ad10ad11ad12ad13ad14

When did the day with all it’s light turn into night?
When all the world seemed to sing, why, why did you go?
Was it me? Was it you? Questions in a world of blue
Questions in a world of blue

ad2

Reklamy

Boję się moich sióstr…

aa1

Boję się moich sióstr. Nie zawsze tak było. Dawniej trzymałyśmy się razem, mimo różnicy wieku. Spędzałyśmy czas bawiąc się w ogrodzie i czytając. Teraz Ava i Antoinette odsunęły się ode mnie.

Antoinette odeszła pierwsza. Niemal z dnia na dzień przestała wychodzić z nami do ogrodu, preferując mroki swojego pokoju. Pozostała tam kilka tygodni, a kiedy wreszcie wyszła, jej skóra była blada jak kartka bezdusznego papieru. Palce smukłych dłoni zaczęły przypominać odnóża pająka, a pod oczami pojawiły się głębokie cienie.

a2a7

Później to samo spotkało Avę. Jej cera wyblakła, a oczy stały się czerwone niczym u laboratoryjnego szczura. Ava i Antoinette niemal przestały mówić do siebie. Przeszywa mnie dreszcz, kiedy patrzę na nie, siedzące naprzeciw siebie w milczeniu, jakby do porozumiewania się wystarczał im wzrok. O czym takim rozmawiają, że nie mogą się tym ze mną podzielić?

a5a6

Antoinette o zrównoważonym usposobieniu stała się jeszcze bardziej poważna. Za dnia rzadko kiedy opuszcza swój pokój. Zupełnie przestała wychodzić, gdy świeci słońce. Ava pojawia się na dworze tylko wtedy, gdy pada deszcz. Staje wówczas z twarzą zwróconą w stronę chmur, nasłuchując, jakby krople wody niosły wiadomości, które tylko ona może zrozumieć.

a8a3

Antoinette przeraża mnie. Ten martwy spokój jest straszniejszy nawet od nieludzkiego spojrzenia Avy. Nie ma nic gorszego od przypadkowego spotkania z Antoinette, kiedy w środku nocy snuje się w ciszy po domu. Boję się bladości jej twarzy, nieruchomych rysów i podbitych cieniem oczu, w których od dawna nie dostrzegam radości.

a4a9

Lecz najbardziej dręczy mnie inna kwestia – czy będę następna?

Agnes Dreary

Czy Agnes jest taka sama, jak wszystkie mroczne dziewczęta – ponura, skupiona na sobie, a zwłaszcza swoim stroju – jeszcze nie zdecydowałam. Wydaje mi się jednak, że w tych oczach czai się raczej głębia smutku niż hormonalne rozterki pokwitania. Jakaś tęsknota? Rezygnacja? Cokolwiek to jest, nie da się ot tak zamaskować różem i koronkami…

agnes

agnes1

agnes2

agnes3

agnes4

agnes5

Agnes trudno nazwać klasyczną pieknością, jednak ma w sobie to coś, co urzekło nie tylko mnie, ale i węża, jaki mieszka u mnie w kieszeni 😉 Myślałam zazwyczaj, że „kiedyś ją kupię” i tyle. Nie zależało mi, dopóki nie wypatrzyłam egzemplarza Minor Conundrum…

agnes8

agnes7

agnes6

agnes15

agnes9

agnes10

agnes11

agnes13

W moich oczach Agnes staje się uosobieniem smutków XIX wieku. Jedno spojrzenie na jej twarz przywołuje przedwcześnie zmarłych poetów, którzy kochali życie, wszystkie nieszczęśliwe panny odurzone laudanum, których nadzieje legły w gruzach z powodu surowych obyczajów. Jednych i drugich opłakują wichry na niezmierzonych wrzosowiskach…

***

Agnes Dreary Minor Conundrum LE 300 mierzy 12″. Została wyposażona w ciało Marley, nota bene dokładnie takie samo ma Giggles, choć jest facetem. Założę się, że tych dwoje się zaprzyjaźni 😛 Lalka pochodzi z serii-rodziny pod nazwą Agnes Dreary, do której należą jeszcze Victor (12″) oraz Sister i Brother Dreary (oboje w bardziej typowym dla Tonnera rozmiarze). Nie sposób nie zauważyć, że pan Robert lubi mroczne klimaty – Parnilla, Evangeline, Maudlynne, Sinister Circus, rodzinka Drearych. Wszak od tęczy i słońca można odpocząć jedynie w cieniu…