Ava umiera

Suicide is just a moment. (Samobójstwo to chwila.)

20140910_102251

For just a moment, it doesn’t matter that you’ve got people who love you and the sun is shining and there’s a movie coming out this weekend that you’ve been dying to see. It hits you all of a sudden that nothing is ever going to be okay, ever, and you kind of dare yourself. (Przez chwilę nie liczy się, że są ludzie, którzy Cię kochają, że świeci słońce, a w weekend wychodzi film, jaki tak strasznie chciałaś zobaczyć. Nagle uderza Cię, że nic nigdy nie będzie w porządku i tak jakby prowokujesz się.)

20140910_102530

You pick up a knife and press it gently to your skin, you look out a nineteenth-story window and you think, I could just do it. I could just do it. (Podnosisz nóż i delikatnie przyciskasz do skóry, wyglądasz z okna na dziewiętnastym piętrze, myśląc: mogłabym to zrobić. Mogłabym to zrobić.)

20140910_102837

And most of the time, you look at the height and you get scared, or you think about the poor people on the sidewalk below – what if there are kids coming home from school and they have to spend the rest of their lives trying to forget this terrible thing you’re going to make them see? And the moment’s over. You think about how sad it would’ve been if you never got to see that movie, and you look at your dog and wonder who would’ve taken care of her if you had gone. And you go back to normal. (Zwykle zaczynasz bać się wysokości lub myślisz o biednych ludziach na chodniku – co jeśli dzieci wracają tamtędy ze szkoły i zmusisz je do zapominania przez resztę życia o okropności, którą musiałyby przez ciebie ujrzeć? I chwila mija. Myślisz, jak smutno byłoby nie zobaczyć tego filmu, patrzysz na swojego i zastanawiasz się, kto by się nim zajął po twoim odejściu. I wracasz do normalności.)

20140910_102333

But you keep it there in your mind. Even if you never take yourself up on it, it gives you a kind of comfort to know that the day is yours to choose. You tuck it away in your brain like sour candy tucked in your cheek, and the puckering memory it leaves behind, the rough pleasure of running your tongue over its strange terrain, is exactly the same. (Ale zatrzymujesz to w pamięci. Nawet jeśli nigdy się na to nie zdobędziesz, pociesza cię myśl, że do ciebie należy wybór dnia. Chowasz to w mózgu, tak jak przyciska się kwaśny cukierek do policzka, a niespokojne wspomnienie jest dokładnie takie samo, jak szorstka przyjemność smakowania językiem jego dziwnej powierzchni.)

20140910_102923

I could just do it…

– Carolyn Parkhurst Psy z wieży Babel (The Dogs of Babel)

Bonus material:

20140910_102402

enough

20140826_122036

20140826_122109 ava1

Reklamy

30 thoughts on “Ava umiera

  1. Przez moment pomyślałam, że ona zrezygnowała ze skoku i poszła podciąć sobie żyły… z uwagi na tych biednych ludzi na chodniku. Choć ze słowami Carolyn Parkhurst nie mogę do końca się zgodzić, zdjęciami potrafisz zbudować nastrój, który nie potrzebuje słów.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s